Azad-ı Liman,  Hilikil,  Şiir

Azad-ı Liman I.

Pantolonu yarıya kadar inmiş, ağzı salya sümük belki darağacının. Oysa yazılandan önce okuma bilmenin kimseye bir faydası yoktur. Yine de ilk değilse bir heyelan, sonu şimdiden noktalanmış demektir.

I.

Yüzyıllardır binlerce sevgili bir dünyaya sığdırabilmiş aşkını,
ben ki tek bir mazi bile sığdıramadım seninle.
Anlam bir, anlatım bir hayli iken,
arzular bir bir yanıyor gel-git barajlarda.
Kavuşmak fiili dalga da, kavuşamamak öyle duygusal ki.
Çiselerken tiril tiril bedenleri, nasıl da derilerinden kaldırıyor hayata,
yaşamaya ve hatta yaşamaktan usanmaya.

Bozulmuş ekrulardan bir sanat belki,
başyapıt olacaktı da hatta
yüreği darlandı boş bıraktı tüm doğru şıkları .
Yahut hep belki dedi de
yarım yamalak yollarını ucuca getirip bir edemedi.
Umut ve uhud arasında ki farkı da
gözünün ardından namlunun ardına değdirdi.
Savaştı kendiyle;
bir orduyu devirdi, kendine bir vah diyemedi.

II.

Dili dönmez ki şehrin boşa kürek bu benim ettiğim,
sen benim gerçekçi değil diye vazgeçtiğim hayallerim.

Eli elime değdi de yar olmadı mı yüreğim
Kahrolsun bir kez daha sana ulaşamayan bileğim
Ben sana dargınlığımın ilmeğindeyim
Bana bulaşmadı da hür kaldı mı dileğin?

 

 

@hilikil

copywriter

2 Yorum

Bir Cevap Yazın

%d blogcu bunu beğendi: