Hilikil,  Şiir

Pencereden

Bulutlar daha yüksek
mazi daha yakın,
ne yapsam yetişemiyorum parmaklıkların boyuna
elim ayağım buz tutuyor karanlık çökerken
gökte bir yıldızım olsa,
ilk seni dilerdim.
Uzun uzun satırlar beni bekliyor
okusam okusam hiç bitmese dediğim şiirler
bir şiir olsan,
yani gerçek bir şiir olsan,
hep seni okurdum.
Durup durup aklıma esiyor bilmem ne rüzgarları
ucunda ölüm olmayan tek şey belki yaşamak
anlamıyorum da bu acınası tutsak şeyleri
ama bir kuş olsam
kanatları belinde bir kuş olsam,
ilk sana uçardım.
Hangi mevsimde hangi güzel sevilir,
bilmiyorum bunun gibi çoğu yalan şeyi
ufacık da bir şansım olsa
yine seni severdim.
Biraz daha vakit,
biraz daha özgürlük bekliyorum vadiden
yeşil bir dağ belki önümdeki tek yabancı
az biraz da can sıkan uzun yollar
ne zaman ki kırılsam, dökülsem
ilk sana küserdim.

Var olan bütün kıymetim
eşim, dostum, arkadaşım
biraz daha vaktim olsa,
yine doyuncaya kadar seninle paylaşırdım.

 

 

Hilâl K.

copywriter

Bir Cevap Yazın

%d blogcu bunu beğendi: